Hoi Astrid,
Dank je voor zo’n uitgebreide, inhoudelijke en vooral persoonlijke reactie. Mooi ! En ik snap helemaal wat je bedoelt met dat de eerste indruk misschien wel de meest overheersende is, maar niet altijd de juiste. Zelfs in dit geval hou ik dat voor mogelijk, maar ik probeer juist om me niet altijd té genuanceerd op te stellen; dan komt er helemaal geen mening of standpunt meer op papier (of website). Wie weet zijn dit wel heel open, verbonden en lieve mensen, maar ze waren voor mij even vertegenwoordiger van een ’type’ dat me niet bevalt.
XG

Soms lijken dingen anders dan ze zijn. Ik heb ook moeite met de mensen zoals je ze beschrijft. En ik zou er ook zo’n idee bij hebben. Maar in oktober zat ik in de trein. Ik kwam terug van mijn moeder die in het ziekenhuis lag. Ze had een hersenbloeding gehad. Een paar dagen daarvoor had ik afscheid genomen van een goede vriend van me, die plotseling overleden was. Ik was intens verdrietig. Ik wilde niet naar buiten kijken, ik wilde geen mensen zien en zette een tas naast me neer in de hoop dat er niemand kwam zitten. De tranen zaten namelijk hoog. Ik denk dat ik er ongeveer uitzag als een van die mensen die je beschrijft. Terwijl ik normaal heel sociaal ben en de mensen aankijk en lach. Soms lukt dat niet. En wil je even helemaal alleen zijn met je verdriet en geen contact met de buitenwereld. Dat is lastig in de openbare ruimte.
Misschien waren het inderdaad zure mensen (waar ik ook geen fan van ben), maar ondertussen weet ik wel dat de dingen/mensen niet altijd zijn zoals ze van de buitenkant lijken. Don’t judge the book by the cover.
Hoewel ik het trouwens niet in mijn hoofd zou halen om op een volle boot aan een zespersoons tafeltje mijn tas zo te positioneren. Verdrietig of niet. Dus misschien waren het inderdaad verzuurde mensen. Je weet t niet….
Wel is mijn ervaring, dat als ik tegen iemand begint te praten, ik vaak mijn eerste indruk moet bijstellen.
Mooi hoe je het beschrijft van dat bankje en de nieuwbouwwijk…vinex in het bos.
En mooie foto..
Liefs

Dank je wel ! Ja, zo’n tafel kom ik echt niet voorbij zonder er iets mee te doen…